Als je je tekort voelt schieten
Deze week merkte ik hoe ik soms kan worstelen met mijn eigen beperkingen en tekortkomingen. Momenten waarop je voelt dat je tekortschiet, dat je het niet goed genoeg doet, dat je misschien niet bent wie je zou willen zijn of dat je niet bent wat een ander misschien vindt dat je zou moeten zijn. Dat kan je verdrietig maken. Klein zelfs. Alsof je niet helemaal volwaardig bent. De twijfel sloeg even toe en ik vroeg me af; 'wie ben ik dan als heilssoldaat?'
Misschien herken je dat wel. Dat gevoel dat je nét niet voldoet. Dat je harder je best moet doen. Dat je anders zou moeten zijn. Want soms zijn we zo gewend om naar de buitenkant te kijken. Naar wat iemand doet, wat iemand bereikt, hoe iemand overkomt op anderen. Ook in ons eigen leven kunnen we daar druk mee zijn: proberen het goed te doen, sterk te zijn, zichtbaar iets neer te zetten.
En juist in deze week luisterden Wessel en ik een preek over David, van Henk Binnendijk.
God kijkt anders
Toen David nog geen koning was, geen held, geen naam had opgebouwd, zag God hem al. Niet omdat hij de oudste was of de sterkste. Terwijl anderen naar voren werden geschoven, keek God dwars door alles heen en zag Hij het hart van David, juist daar, op het veld, tussen de schapen, waar niemand echt op hem lette.
“De mens ziet aan wat voor ogen is, maar de HEER ziet het hart aan.” (1 Samuël 16:7)
Dit zegt iets over hoe God kijkt — niet alleen naar David, maar ook naar ons.
Gezien zoals je bent
God wacht niet tot wij “klaar” zijn. Hij kiest ons niet omdat we alles goed doen of omdat ons leven perfect op orde is.
Hij ziet ons zoals we zijn, met alles wat daarbij hoort. Onze verlangens, onze vragen, onze gebrokenheid, maar ook dat kleine stukje in ons hart dat naar Hem verlangt, soms misschien nauwelijks zichtbaar, maar voor Hem nooit verborgen.
In het begin was het anders bedoeld. Adam en Eva leefden dicht bij God, geschapen naar Zijn beeld, in een relatie die puur en onbevangen was. Maar door de zondeval kwam er afstand. Sindsdien dragen wij allemaal iets van die gebrokenheid met ons mee. We zoeken, we struikelen, we proberen onszelf staande te houden in een wereld die niet meer is zoals het was bedoeld.
En toch is God niet gestopt met kijken.
Niet gestopt met liefhebben.
Niet gestopt met roepen.
God ziet wie je mag worden
Wat mij zo raakt in het verhaal van David, is dat God niet alleen zag wie hij op dat moment was, maar ook wie hij mocht worden. Hij zag een herder, maar ook een koning. Hij zag een jongen, maar ook een hart dat Hem zou volgen — niet perfect, niet foutloos, maar wel gericht op Hem.
Zo kijkt God ook naar ons.
Juist als wij ons tekort voelen schieten.
Juist als wij ons klein voelen.
Juist als wij denken dat we niet genoeg zijn.
We mogen komen zoals we zijn, zonder ons anders voor te doen. Maar Hij laat ons daar niet. In Zijn liefde begint Hij zachtjes te vormen, stap voor stap, soms bijna onmerkbaar. Niet door druk of prestatie, maar door nabijheid. Door Zijn aanwezigheid in ons leven, door Zijn Woord, door momenten waarin we even stil worden en merken dat Hij er is.
Het is geen rechte weg. Het is een weg van groeien, een smal pad, van leren vertrouwen, van vallen en weer opstaan. Maar steeds weer is daar diezelfde blik van God — een blik die verder kijkt dan vandaag, die hoop ziet waar wij die soms kwijt zijn, die ons uitnodigt om Hem te blijven volgen.
Misschien is dat wel de mooiste gedachte:
dat God niet alleen ziet wie je nu bent, maar ook ziet wie je mag worden.
Afsluiting
Misschien hoef je vandaag niets te bewijzen. Misschien mag je juist met dat gevoel van tekortkomen naar God toe gaan.
Niet omdat je het op orde hebt. Maar omdat Hij jouw hart ziet. En dat is genoeg.
Reactie plaatsen
Reacties