Voor altijd samen.In dit leven kun je die belofte uitspreken naar je partner. Je kunt het menen met alles wat in je is. En toch weten we: hoe liefdevol ook, hoe trouw ook, op een dag komt daar een einde aan. Als dit leven hier op aarde stopt.

Op internet stond het er vol van. Al die predikers die een profetisch woord deelden voor 2026. Het klinkt hoopvol. Het roept verlangen op. We willen graag weten wat God voor ons in petto heeft. Wat zijn plan is met ons leven. Ik kan me een tijd herinneren waarin ik daar ook ontzettend naar verlangde. Naar woorden van God gesproken door mensen heen. Nu achteraf gezien had ik het meest aan degene die mij wees op bepaalde hoofdstukken van Jesaja. Die waren belangrijk voor mij om te lezen. Gods Woord zelf dus. Tegenwoordig heb ik daar nog steeds het allermeeste aan. Gewoon die mooie woorden in de bijbel zelf. Wessel en ik merken het zelf ook. Ons hart komt pas echt tot rust bij woorden die niet nieuw zijn maar al eeuwen meegaan. Uit Gods eigen Woord, de bijbel. Wij verlangen niet naar visioenen voor de toekomst maar we verlangen naar God die tot ons spreekt door zijn Woord. De letter maakt dood en de Geest maakt levend. Dat wat wij lezen in zijn Woord komt tot leven door de Heilige Geest in ons, en gaat zo recht ons hart in. Jezus zegt zelf: “De hemel en de aarde zullen voorbijgaan, maar Mijn woorden zullen beslist niet voorbijgaan.” (Lukas 21:33) Dat zijn geen losse zinnen. Dat zijn woorden die blijven bestaan, ook als alles om ons heen beweegt. We willen graag wat van die woorden aan jou geven, speciaal ook voor dit nieuwe jaar. Woorden die niet onvolkomen zijn maar volkomen en 100% gegarandeerd kloppend.

Het jaar zit er alweer bijna op, we naderen de kerst en oud&nieuw. Een tijd om te genieten van alle gezelligheid, maar ook om even stil te staan bij alles wat het afgelopen jaar ons bracht. En wat was het veel! Van het overlijden van dierbaren tot het worden van Heilssoldaat. Van je aan de ene kant zielsgelukkig voelen met elkaar, tot je aan de andere kant diep verdrietig voelen om hen die je mist. Van je heel graag in willen zetten voor de ander tot het moment dat je wordt stilgezet met een burn-out.Soms voelt het leven als een kronkelig pad: het ene moment loop je licht en vrolijk, het andere moment is het zwaar en kost elke stap moeite. Ook dit jaar kende die twee kanten. Er waren dagen dat we moesten loslaten, en dagen waarop we mochten ontvangen wat ons verraste.En toch, we zijn dankbaar. Dankbaarheid om wat er wél was. Dankbaarheid omdat we, ondanks alles, gedragen zijn.

Wat een prachtige en bijzondere dienst hadden wij gisteren. Wij hebben er zo ontzettend van genoten! We zijn overweldigd door alle lieve mensen die erbij waren en door de reacties die we hebben gekregen van de mensen die er niet bij konden zijn maar op afstand mee hebben geleefd. We zijn zo verwend ook met mooie kaarten, berichtjes, bloemen, en alle bijzondere geschenken. We gaan alles een mooi plekje geven in ons hart en in ons huis. We zijn dankbaar voor onze nieuwe familie en vrienden van korps Kennemerland. Hoe zij ons in hun hart hebben gesloten en zo hun best hebben gedaan om er zo'n mooie dienst van te maken gisteren. De muzikanten die psalm 121 voor ons speelden wat zo ontzettend mooi klonk. Wat een cadeau! De preek die zo goed op ons aansloot en zo mooi het evangelie uitlegde. Alles was één grote knipoog van God. En, zo na de zegen en beloften, voel ik me als een nieuw mens!

Misschien ken je het wel van vroeger, dat liedje van Elly en Rikkert: 'Martha, Martha, leg je bezem neer, al dat werken komt een and're keer'.Voor Wessel en mijzelf is dit op dit moment even de realiteit. We moeten onze bezem neerleggen en op adem komen. Als we terugkijken op het afgelopen jaar dan is er zo ontzettend veel gebeurd! We zijn bij het Leger des Heils terechtgekomen, een regelrechte zegen. Maar daarnaast zijn Wessels beide ouders kort na elkaar overleden. En die rouw heeft er goed ingehakt. Wessel loopt tegen grenzen aan die hij van zichzelf helemaal niet kent. En ook ik kreeg klachten. En eerst heb je het helemaal niet zo door. Je bent zo enthousiast over de nieuwe 'geloofsweg' die je bent ingeslagen, dat je van alles wil doen en gaat doen. En tijd om te rouwen, te praten, en verdriet te mogen hebben schiet erbij in. Totdat je zo ver bent doorgedenderd dat alles in je lichaam 'STOP' zegt. En op dat punt zijn we nu even beland. Tijd om op adem te komen en de bezem even neer te leggen.Het liedje 'Martha, Martha, leg je bezem neer' grijpt terug op het bijbelverhaal van Martha en haar zus Maria (Lucas 10:38-42), waarin Martha bezig is met dienen, terwijl Maria kiest om te luisteren. Soms lijkt het leven één grote to-do-lijst. We rennen van het één naar het ander, proberen alles goed te doen: op het werk, thuis, in de kerk, voor anderen. En eerlijk is eerlijk: vaak voelt het alsof we pas waardevol zijn als we iets dóén. Martha kende dat gevoel. Ze wilde het goed doen. Jezus was in haar huis, en natuurlijk wilde ze Hem goed ontvangen. Alles moest op orde zijn, het eten lekker, de sfeer fijn. Terwijl zij druk in de weer was, zat haar zus Maria gewoon aan Jezus’ voeten te luisteren. Geen paniek, geen haast, gewoon stil bij Hem. En dan zegt Jezus iets wat Martha (en ook ons) recht in het hart raakt:“Martha, Martha, je maakt je bezorgd en druk over veel dingen, maar slechts één ding is nodig.”

Wessel en ik hadden gisteren een moment van even stilstaan. Gewoon nadenken over wat zijn we aan het doen en waarom? Al nadenkend en pratend kwamen we uit bij psalm 121. De psalm begint met “Ik hef mijn ogen op naar de bergen — waar komt mijn hulp vandaan?" En Wessel vroeg zich hardop af; waarom kijkt de schrijver naar de bergen? Waarom vraagt hij zich af waar zijn hulp vandaan komt? Als het de berg van Mozes is (dat had gekund) dan zing je toch, "daar komt mijn hulp vandaan"? Ik vond het een mooie vraag en besloot de psalm eens onder de loep te nemen.Psalm 121 is een pelgrimslied, gezongen door mensen die naar Jeruzalem trokken. Hun pad liep dwars door ruig en gevaarlijk gebied — bergpassen, steile hellingen, onvoorspelbaar weer. De bergen stonden voor uitdaging, voor wat nog komen moest. Maar ook voor hoop, voor de plek waar God woonde.

Het begin van deze week stond in het teken van verdrietige berichten. Dat zette mij even stil bij hoe het leven kan lopen. Hoe ouder je wordt, hoe meer je meemaakt en hoe vaker je wordt geconfronteerd met de eindigheid van het leven hier op aarde.Het leven is niet altijd licht en vrolijk. Soms doet het gewoon pijn. Omdat je iemand mist die er niet meer is. Omdat je ouder wordt en merkt dat je lichaam niet meer wil wat je hoofd nog zo graag zou willen. Omdat dromen stuklopen, of relaties niet gaan zoals je had gehoopt. Soms is het gemis stil en sluipt het ineens in de nacht binnen. Soms is het groot en onmiskenbaar, zoals een harde wind die alles door elkaar schudt.

Zoals iedereen inmiddels wel weet; Wessel en ik houden van muziek maken en zingen voor God en over God. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat onze liefdestaal naar God toe muziek maken en zingen is. Er zijn zoveel liederen waarin Hij wordt geëerd en aanbeden. Waarin Zijn grootheid wordt bezongen. De woorden die je zingt/uitspreekt zijn als een gebed naar Hem.En misschien heb je het wel vaker gehoord: “Zingen is dubbel bidden.” Die uitspraak gaat heel ver terug, naar de vroege kerk. Ze wordt meestal toegeschreven aan Augustinus, een kerkvader die leefde in de vierde eeuw. Hij benadrukte hoe zingen ons geloof verdiept, omdat niet alleen je hoofd en je woorden meedoen, maar ook je hart en je emoties. Zingen versterkt je gebed. Het tilt je woorden omhoog, het raakt je ziel, en het opent je hart voor God.

Ik vond dat vroeger altijd zo’n dooddoener: “Dank God onder alle omstandigheden.”Alsof daarmee werd bedoeld dat je nare omstandigheden maar gewoon moest accepteren en vooral niet te veel moest voelen. Alsof de woestijn waarin ik me bevond niet echt was. Alsof verdriet of frustratie tekenen van zwak geloof zouden zijn. Ik kon er echt boos om worden. Ik had er moeite mee. Want ik vroeg toch niet om narigheid? Het overkwam me gewoon en God liet het toe. 

Ik ga op vakantie en ik neem mee: rouw, verdriet, ziekte, zorgen. Nu hoor ik je denken...he?? Dat wil je toch niet meehebben op vakantie? Als de zomervakantie voor de deur staat wordt bijna automatisch het verlangen in de meesten van ons wakker dat we tot rust willen komen. Je wilt je sores van de dag even vergeten. Alles wat je bezighoudt gewoon even ontvluchten en opladen. Tot rust komen kan ook een soort van thuiskomen zijn. Misschien herken je dat ook wel – het verlangen naar een plek waar je écht kunt schuilen, waar je rust kunt vinden, waar je thuiskomt.

In ons leven ontkomen we niet aan moeilijke momenten. Soms lijkt het alsof je op de proef wordt gesteld. Wessel en ik bevinden ons op dit moment in precies deze situatie. We zijn op weg naar het Heilssoldaatschap en allerlei 'heilige huisjes' waarvan we dachten dat ze waarheid waren, worden één voor één omgegooid. God is met ons bezig, en hoe!

Het liet me maar niet los, dat ene zinnetje uit Psalm 23. Ik schreef natuurlijk al eerder een stukje over deze Psalm. Maar die eerste zin: 'De Heer is mijn Herder, mij ontbreekt niets', dat zette mij nog eens extra aan het denken. Want in dit leven kan het ons aan van alles ontbreken; rijkdom, gezondheid, kinderen, een partner, spullen die je graag zou willen hebben en ga zo maar door. De schrijver van deze Psalm, David, had ook geen leven waarin het helemaal voor de wind ging. Er kwam van alles op zijn pad en regelmatig verkeerde hij in levensgevaar. Wat betekent dan toch dat zinnetje 'mij ontbreekt niets'? En kun je dit uitspreken, ook op de momenten dat je ongelukkig en verdrietig bent?Voor veel mensen is dit misschien best lastig. Je kunt je misschien ook wel uitgesloten voelen van de zegen van God als je deze zin leest. En je vraagt je misschien af waarom het jou wel aan van alles ontbreekt. Houdt God dan niet van jou?